Mijn eerste blog wil ik toewijden aan hoe mijn liefde voor de wereld zien begon. Dat kwam door een atlas die onder mijn bed lag toen ik nog klein was. Ik was misschien zes of zeven jaar oud maar ik vond het geweldig om daar in te bladeren. Mijn moeder zei dat ik in die tijd eens tegen haar had gezegd: ‘Mama, ik wil later naar China’.

Waarom China? Geen idee haha, waarschijnlijk omdat het op dat moment er ver en mysterieus uit zag, maar blijkbaar zat dat verlangen om verder te kijken dan mijn eigen omgeving er toen al in!

Ik denk dat mijn liefde voor reizen ook altijd verbonden is geweest aan een bepaald gevoel wat vroeger is ontstaan. Niet alleen het ontdekken van nieuwe plekken maar vooral het gevoel dat ontstaat wanneer je even uit het gewone leven stapt.

Samen met mijn broertje heb ik een hele fijne jeugd gehad, we gingen al jong op vakantie met onze ouders. Naar Spanje en Turkije en dan van die typische familievakanties met veel te volle koffers, kidsclubs, zwemparken, zwemmen in de zee. Geen school, geen haast, geen vaste routines. Alleen genieten met elkaar, in het moment.

Later kregen we een stacaravan in Ouddorp, aan zee. Gewoon in Nederland, op 30 minuten rijden van onze woonplek, maar een heel ander wereldje vonden wij! En dat voelde voor mij eigenlijk ook een beetje als die vakanties in Spanje en Turkije, ook al was het gewoon in Nederland, en heel basic in een stacaravan. Dat geluksgevoel van eigenlijk die kleine dingen, zoals buiten eten en spelen, zand aan je voeten, zon op je huid, zwemmen in de zee.

Het campingleven had iets simpels. Wij leefden meer buiten, met minder spullen, en speelden hele dagen buiten, waren vlakbij het strand (hier kwamen we dan ook veel). En als ik nu terugkijk, denk ik dat daar de basis is ontstaan voor hoe ik nu het liefst reis.

Totaal niet luxe en niet perfect, maar gewoon simpel en dan toch die vrijheid voelen en genieten van de kleine dingen.

Toen ik ouder werd, kreeg ik een laptop. Ik was toen twaalf jaar oud. De nieuwsgierigheid naar de wereld zien werd vanaf dat moment groter. Ik keek veel muziekvideo’s op Youtube en zag dan wel eens beelden van verre landen voorbij komen en dacht toen steeds meer: hoe zou dat daar zijn?

Toen ik zeventien was, deed ik voor het eerst iets waarvan ik nu denk dat dit eigenlijk al mijn eerste solotrip was.

Ik ben in mijn eentje naar Zuid-Frankrijk gereisd en heb daar toen zes weken op een camping gewerkt in een restaurant in de bediening. Mijn ouders gingen die zomer niet op vakantie, mijn vrienden hadden toen al plannen, en ik had geen zin om thuis te blijven. Ik vond dat ik oud en wijs genoeg was om zelf op pad te gaan toen, dus koos ik ervoor om dat te gaan doen.

Ik boekte een treinreis, alleen. Dat vond ik doodeng maar tegelijkertijd ook echt spannend, op een goede manier! Op die camping werkte ik samen met andere jongeren, en voor het eerst voelde ik hoe bijzonder het is om uit je vertrouwde omgeving te stappen en in je eentje de wereld in te stappen. Nieuwe mensen, ander ritme, andere avonturen. Het voelde alsof mijn wereld een stukje groter was geworden 🙂 Ik vond het geweldig.

Tijdens mijn studie kreeg ik op een gegeven moment de mogelijkheid om een minor te gaan doen in het buitenland. Ik weet nog dat ik toen meteen dacht, dit wil ik!

Niet eens perse vanwege de studie zelf, maar puur vanwege het idee om weer even weg te zijn uit Nederland, en om opnieuw iets nieuws te ervaren. Zo kwam ik uiteindelijk in Curaçao terecht.

Die periode op Curaçao was echt heel bijzonder. Ik vond het opnieuw echt heel spannend, vooral omdat ik nu echt voor een half jaar ver weg van huis ging! Maar als heel snel leerde ik wederom, net als in Zuid-Frankrijk, hoe snel je nieuwe mensen leert kennen, en dat je niet zomaar alleen blijft.

Naast het ‘studeren’, genoot ik daar enorm van het buitenleven. Ook daar was het simpel, vanwege de hitte had je niet veel kleding nodig, en qua spullen had ik alleen alles wat ik had meegenomen in mijn koffer. Niet veel dus 😉 Maar meer had ik ook niet nodig! En gewoon die vrijheid om je eigen dingen te regelen en te doen op een prachtig plekje in de wereld.

Toch duurde het daarna nog jaren voordat ik echt opnieuw alleen op reis ging. Eenmaal terug in Nederland had ik mijn studie, stages, werken en verwachtingen, eigenlijk het gewone leven, dat ging allemaal door.

Maar het reizen was iets wat inmiddels flink bij me was aangewakkerd, en nog steeds zat te broeien. Op mijn vijfentwintigste besloot ik om voor het eerst echt alleen op reis te gaan. Het idee speelde al een tijdje. Ik voelde dat ik niet helemaal op mijn plek zat. Mijn interesses begonnen te veranderen en ik merkte dat ik behoefte had aan iets anders, en wilde daarom onderzoeken wat beter bij me paste.

Via iemand die ik kende zag ik een reis voorbij komen van een organisatie die hike-reizen organiseert op uitzonderlijke plekken in de wereld. Dat zag er zó gaaf uit! Ik ben op hun site gaan kijken en zag IJsland staan en toen was ik verkocht.

Het was niet een gewone vakantie, maar echt de natuur in. Dagenlang wandelen, buiten zijn en op die manier het land leren kennen. En ook de uitdaging van deze trip trok me aan. Vijf dagen hiken, zo’n twintig kilometer per dag lopen door bergen en valleien, het was iets wat ik nog nooit had gedaan.

Het was een groepsreis, dus ik was niet helemaal alleen gelukkig! En ja, ik vond het echt spannend, want ik had dus nog nooit zo gehiket, nooit met een grote backpack gereisd en eigenlijk geen idee waar ik aan begon. Maar juist dat maakte het ook wel leuk. Ik dacht alleen maar: ik ga dit gewoon doen. Want IJsland leek me een geweldig mooi land, en op deze manier het land ontdekken voelde voor mij als een enorm gave ervaring.

Niet heel lang daarna ben ik met diezelfde organisatie een hike-vakantie gaan doen in Jordanië. Ook weer een groepsreis en vijf dagen lang bloed, zweet en tranen km’s lopen door niet normaal mooie landschappen, en heeeeel veel geluksmomenten! Wat was die reis gaaf! Daarna begon er wel wat te schuiven bij me.

Tijdens die reizen merkte ik hoeveel rust ik haalde uit wandelen, buiten zijn en even helemaal weg zijn uit mijn normale omgeving. Juist doordat ik zoveel tijd had om na te denken, begon ik steeds duidelijker te voelen dat ik behoefte had aan meer avontuur, vrijheid en nieuwe uitdagingen.

Ik merkte hoe fijn ik het vond om onderweg te zijn en hoe vast ik me op andere momenten juist voelde. Die reizen hebben er voor gezorgd dat ik uiteindelijk besloot mijn vaste baan op te zeggen en langere tijd alleen te gaan reizen in Azië.

Ik zie reizen niet als ‘even weg’, maar ik zie het echt als vrijheid, uit je routine stappen en jezelf een beetje opnieuw tegenkomen elke keer, op andere plekken.